Gdy urodzisz przedwcześnie

Gdy urodzisz przedwcześnie

W 2011 roku kiedy dostałam „pod opiekę” poradnię dla kobiet narażonych na poród przedwczesny, w brytyjskiej mieścinie, która zwie się Southend-on-Sea, temat porodu przedwczesnego stał się moim „ulubionym” w ginekologii i położnictwie („ulubionym” – jakkolwiek to brzmi… dziś uważam to za największą ironię losu). Kilka lat później zdecydowałam się pisać doktorat właśnie na ten temat.
Obudzona w środku nocy wyrecytuje Wam jaki procent dzieci rodzi się przedwcześnie, definicję według różnych towarzystw naukowych – czym poród przedwczesny jest, jaka jest statystyczna przeżywalność dzieci urodzonych w poszczególnych tygodniach ciąży, oczywiście jakie mogą być przyczyny i powikłania wcześniactwa (w teorii znam wszystkie!) Wydawało by się, że temat porodu przedwczesnego jak żaden inny w położnictwie jest mi „znany” – a wiecie co… g* prawda. Nie da się przygotować, oczytać i nauczyć bycia mamą wcześniaka… zanim tą mamą się nie zostanie.

Przekonałam się o tym na własnej skórze.
18.08.2018 roku, życie rzuciło mi największe wyzwanie jakiemu dotychczas musiałam sprostać. I staram się temu sprostać mniej lub lepiej od 3 miesięcy, co dzień. Bycie mamą wcześniaka, rozpoczyna się w dniu jego urodzin, ale nie kończy się w dniu jego wypisu ze szpitala, czy w dniu gdy pierwszy raz powie „mamo” – bycie mamą wcześniaka jest czymś co zmieni Was. I nie będę udawać, że potrafię nauczyć Was jak dać sobie radę z porodem przedwczesnym czytając ten artykuł. Tego się nie da inaczej nauczyć, jak niestety metodą prób, ogromu płaczu, błędów, znowu płaczu i znowu prób i małych (wielkich) kroczków.
Pamiętam dokładnie ten dzień, gdy jedna (i prawdopodobnie najbardziej doświadczona) z lekarek na oddziale neonatologii naszego szpitala, powiedziała mi piątego dnia po narodzinach mojego synka:
„Musicie nauczyć się być rodzicami wcześniaka” – bo widziała, że byłam w rozsypce, zupełnie nie dawałam sobie rady.
Tego dnia moja jedyna myśl była taka… nie poradzę sobie z kolejną śmiercią dziecka. Nie widziałam na końcu tunelu nas w domu, we czwórkę szczęśliwych, widziałam… czarny obraz, bo mnie to wszystko zupełnie przerosło.
Proste kilka słów. Ale te kilka słów, odmieniło moje życie. Bo mi się wydawało, że ja przecież wiem… jak zmienić pieluszkę czy wykąpać dziecko, wiem nawet jak trzymać takiego 1kg noworodka – bo nie raz wyciągałam go własnoręcznie z brzucha pacjentki, wiem przecież, jakie są jego szanse na dane powikłania i jakie szanse, że wyjdzie z tego wszystkiego… Ale tak naprawdę nie miałam pojęcia o tym co mnie czeka. Nikt tego pojęcia nie ma. No chyba, że rodzic wcześniaka.Jednak tu też, nawet w tej okropnej sytuacji są licytacje:

„Co ty wiesz o wcześniactwie – twój synek ważył dwa kilo a mój niespełna osiemset gram” (nie licytujmy się! I nie porównujmy).

Obok mojego syna leżało dziecko urodzone w 32 tygodniu, ważące dwa razy tyle co on i z dnia na dzień zmarło… a ja siedziałam obok z synem kilo z hakiem przytulonym do piersi.
Nie miałam pojęcia, że przez 54 dni moim dzieckiem będą głównie zajmować się pielęgniarki i położne, a nie ja… mama. Nie miałam pojęcia jak się zachować, gdy Pani położna akurat robiła coś ważnego (naprawdę ważnego!) i nie pozwalała mi wejść do dziecka… aby sobie na nie popatrzeć! Bo na więcej niż patrzenie nie było mnie stać. Nie miałam odwagi go dotknąć – bo bałam się, że go czymś zakażę (tu bycie lekarzem pogarsza sytuacje… bo jesteś świadoma wszystkich zarazków i powikłań, o których przeciętny rodzic nie pomyśli nawet). Nie miałam siły w sobie by do niego mówić, bo łamał mi się głos i tylko płakałam. A mówiono mi… nie płacz przy dziecku, płacz w samotności. (Tak! Tak mi mówiono… i nie zgadzam się z tym, płacz tam gdzie chcesz, nawet przy dziecku… zdecydowanie nie płacz w samotności, to Ci nie pomoże!).
Nie miałam pojęcia, jak się zachować gdy drugie dziecko nie rozumiało, czemu mamy ciągle nie ma bo „jedzie do jakiegoś abstrakcyjnego brata” i zostawia go to z ciocią, to z babcią, to z kolejną ciocią i kolejną bo potrzebuje takich cioć dwie dziennie…
Nie miałam w końcu pojęcia o takich najdrobniejszych życiowych „pierdołach”, które bardzo by mi pomogły gdybym wiedziała je wcześniej.

I w dzisiejszym artykule właśnie Wam o tych drobnych „radach” napiszę. Bo mimo tego, że od 18 tygodnia ciąży wiedziałam, że urodzę przedwcześnie, jeżeli w ogóle uda mi się urodzić a nie ponownie stracić ciążę (tak wiem, że to brzmi strasznie… ale z taką diagnozą żyłam przez 13 tygodni, co więcej niestety życiowo nauczona doświadczeniem takiej straty) to mimo tego, że wydawało mi się, że o porodzie przedwczesnym wszystko wiem, mimo tego że miałam komodę pełną ubranek dla wcześniaczków, na przewijaku były pieluszki rozmiar zero to…. Nic to mi nie dało. Tak samo jak każda z Was, która (naprawdę nie życzę) będzie w tej sytuacji, musiałam się nauczyć sobie radzić z tą sytuacją zupełnie inaczej niż miałam to gdzieś ułożone w głowie.

1. Laktacja
Jeszcze na sali pooperacyjnej, ponieważ miałam nagłe cięcie cesarskie w 31 tygodniu ciąży, przyszedł do mnie Pan ordynator neonatologii i powiedział coś tam o stanie dziecka – że jest stabilnie (to słowo stabilnie będziecie jako rodzice wcześniaków słyszeć codziennie… i niby fajnie. To niby dobrze, ale mnie to słowo zaczęło wkurzać. Chciałam słyszeć jest dobrze a nie tam jakieś stabilnie… dobra koniec dygresji). Do rzeczy, przyszedł Pan doktor i powiedział mi:
„Najlepsze co może Pani teraz zrobić dla dziecka to dać mu swój pokarm, to naprawdę bardzo ważne”.
Jak powiedział, tak zrobiłam, z pomocą położnej odciągnęłam już kilka godzin po cięciu 2 mililitry siary odwróconą strzykawką, które zostały Gilbertowi podane do buzi. Prawdopodobnie ich nie połknął, bo w kolejnych dniach się okazało, że jego przewód pokarmowy jeszcze nie jest gotowy na pokarm… na żaden pokarm. Było to dla mnie druzgocące.
Wiadomo – emocje, hormony, ale przecież powiedziano mi, że mój pokarm jest dla niego taki ważny… tymczasem on go nie chce. Co mu podadzą sondą (właśnie… bo takie dziecko nie ssie, ono ma sondę wprowadzoną do żołądka, wiedziałam o tym, ale przy własnym dziecku jak to zobaczyłam to tak jakbym tego wcześniej nie widziała) to on tego nie trawił. Zalegało mu w żołądku, przez prawie dwa tygodnie nie zjadł ani mililitra mojego pokarmu. Wciąż dostawał i wciąż mu odciągali dokładnie tyle co mu dali.
A ja co 2,5 godziny siedziałam przy tym laktatorze – tworzyłam to mleko dla niego… którego „nie chciał” – na szczęście mój mąż był mądrzejszy niż ja – rozemocjonowana mama. To on stał się naszą rodzinną doradczynią laktacyjną.
Wypożyczył najlepszy laktator, kupił woreczki do mrożenia pokarmu… ba! Kupił specjalny zamrażalnik na mleko. To on, mimo, że to niby ja powinnam być bardziej świadoma, że mleko mamy chociażby 10-krotnie zmniejsza ryzyko NEC (martwicze zapalenie jelit u wcześniaków) to poprawia ich odporność, sprzyja prawidłowej kolonizacji bakterii. To właśnie Kuba potrafił mnie zmotywować, że to co robię dziś (wtedy) nie robię na dziś, na teraz ale na przyszłość. Bo jeżeli jako mama wcześniaka nie zaczniesz od razu odciągać mleka to ono zaniknie. Nie możesz ściągać wtedy kiedy dziecko tego chce i potrzebuje. Musisz to robić mimo tego, że jeszcze nie chce.
To jest naprawdę trudne i pewnie mało kto to zrozumie. Ale mama która jest w tej sytuacji… niech wie. Byłam w tej sytuacji – to jest bardzo trudne! Dasz radę!
Odciąganie mleka dla wcześniaka, który nie jest przy Was jest… krótko mówiąc beznadziejne. Nie ma w tym nic fajnego.
Jedyne co możemy zrobić to z tej słabej sytuacji zrobić nieco mniej słabą… oto moje rady:
1.Koniecznie używaj laktatora elektrycznego, na dwie piersi na raz (kup lub wypożycz profesjonalny sprzęt) – nie wypożyczaj od koleżanki używanego laktatora, myślałam, że to takie gadanie firm aby nam sprzedać nowy sprzęt… aż zobaczyłam pleśń we własnym przewodzie od lakatora… i pomyślałam sobie, że taki pożyczyłabym kiedyś nieświadomie koleżance.
2. Kup, lub zrób sobie ze stanika sportowego gorset do odciągania pokarmu – to jest 15 minut razy 8 – czyli 2 godziny wolnych Twoich rąk. Uwierz mi, że jest to warte tego wydatku.
3. Kup, nie jeden (jak w zestawie) nie dwa… a trzy (!) zestawy do odciągania. To jest wydatek niestety paruset złotych… ale, te paręset złotych będzie warte tych minut, godzin (!) nie mycia i czyszczenia o 3 nad ranem. Bo odciągniesz koło godziny 24, potem około 3 w nocy i zdasz sobie sprawę, że na 6 rano nie masz zestawu. Ja dopiero od kiedy mam trzy zestawy zaczęłam się wysypiać.
4. Zamrażaj mleko! Na 50% Ci się przyda. Bo tyle wcześniaków, nie przechodzi na pierś i je pokarm odciągany.
5. Zamrażaj różne porcje – polecam zamrażać 70 ml, 100 ml, 150 ml. Jedna z mam mi to polecała, a ja nie posłuchałam bo nie rozumiałam „co za różnica”. Uwierz mi. To Ci się przyda. Jednego dnia może ci brakować 70 ml a innego więcej.
6. Zamrażaj w woreczkach na płasko. Zajmuje to mniej miejsca i szybciej się odmraża. Ja niestety dopiero po 3 tygodniach to odkryłam.
7. Opisuj woreczki z kiedy są i co najważniejsze ile mililitrów jest w środku.
8. To powinno być po pierwsze (!) ale się zapędziłam w pisaniu o odciąganiu…już w czasie pobytu dziecka na neonatologii skonsultuj się z certyfikowanym doradcą laktacyjnym (CDL),która (bo to same kobiety, nie ma w Polsce ani jednego CDL mężczyzny ;)) zaplanuje Ci cykle odciągania, jak często, czy możesz sobie pozwolić na tak zwaną przerwę nocną i jaka metoda odciągania pokarmu będzie dla Ciebie najbardziej odpowiednia. Poza tym, pomoże Ci przestawić dziecko na pierś… jak już nadejdzie czas. Życzę powodzenia, ale pamiętaj nie każdemu się udaje. I wtedy pamiętaj, to nie Twoja wina. Tak jest u 50% wcześniaków, że się nie udaje karmić bezpośrednio z piersi. Jeśli udało Ci się utrzymać pokarm to karm nawet z butelki, to naprawdę ważne. A jeśli pokarm Ci zanikł, to nie daj sobie wmówić, że to Twoja wina – tak po prostu bywa.

2. Wsparcie innych rodziców wcześniaków
Na początku unikałam kontaktu z innymi rodzicami na oddziale. Jakoś tak nie chciałam dopytywać, nie chciałam ich krępować. Ale po jakimś czasie zrozumiałam, że NIKT nie zrozumie mnie tak, jak ta mama dziecka z inkubatora obok. Nie bój się zagadać, pogadać, pożalić. Ona też to doceni.
Kolejna sprawa, to książki i filmy dokumentalne. Mi to bardzo pomogło zrozumieć, że nie jestem sama. Jest tego pełno, ale mi osobiście pomógł serial „600 gram szczęścia” który możecie znaleźć w Internecie na playerze TVP oraz książka „Za wcześnie” Marty Spryczak. Oglądałam i czytałam, płakałam… ale czułam się jakby taka pełna nadziei.

3. Dotyk i głos
Dotknęłam Gilberta raz pierwszego dnia po cięciu cesarskim a potem nie dotykałam go 5 dni, bo sobie wkręciłam, że dam mu jakieś zarazki. Miał wkłucie centralne (czyli taki jakby kanalik ze skóry prawie do serca, który go odżywiał) i nie chciałam aby mu się nic zakaziło. Pewnie każda inna mama nawet o tym nie pomyśli, a ja jako lekarz miałam całą listę drobnoustrojów szpitalnych przed oczami.
Aż w końcu ta sama pani doktor, która mi powiedziała, że muszę się nauczyć być mamą wcześniaka powiedziała, że mam się nie bać i go dotykać! Włożyłam rękę do inkubatora, to była 20:30 pamiętam. I co do sekundy trzymałam Bibkowi na brzuchu całą dłoń do 21. Poczułam taką ulgę… i poczułam, że on też poczuł ulgę, że ma mamę, że nie jest tu sam.
Od tego dnia za każdym razem dotykałam Gilberta. Było jeszcze za wcześnie na kangurowanie.
Tak długo jak miał wkłucie centralne było to niewskazane według naszego szpitala. Wiem, że w różnych szpitalach jest różnie i czasem dzieci z wkłuciem są kangurowane. Nie jestem neonatologiem ani mikrobiologiem, więc nie będę się wypowiadać co lepsze. Ja słuchałam moich lekarzy.
Kangurowanie to położenie dziecka na waszą pierś i brzuch, żeby czuło wasze ciepło, wasz oddech i aby dostało bakterie – wasze dobre bakterie ze skóry.
Jednak dopytujcie, bądźcie upierdliwi… kiedy w końcu będziecie mogli kangurować. To jest super. Jedno z  moich najlepszych wspomnień z tego czasu.
Mów do dziecka. Ono chce słyszeć Twój głos. Zdaje sobie sprawę, że mówienie przy innych osobach do noworodka, które nie reaguje jest bardzo trudne. Nie potrafiłam tego robić, póki jedna mama z Instagrama nie poradziła mi, by czytać Gilbertowi książkę, które sama napisałam, czyli Instaserial o miłości. Tak naprawdę, nie ma znaczenia czy przeczytasz dziecku dzisiejsza gazetę, ulotkę, bajkę, artykuł w Internecie, który Cię interesuje czy pracę naukową, ważne jest by słyszało Twój głos, będzie Ci łatwiej nie płakać. Pierwsze kilka dni, jak czytałam Bibkowi Instaserial, czułam się bardzo głupio, robiłam to po cichu pod nosem, a potem dopiero zdałam sobie sprawę, że robię to dla mojego dziecka i nie powinnam się tym przejmować, co inni o mnie pomyślą. Kilka tygodni później, zauważyłam, że inni rodzice też przychodzą z książką do dziecka.

4. Pobyt w szpitalu
Ten podpunkt to naprawdę trudny temat. I powiem Wam, że ułożyłam to sobie w głowie zanim urodziłam. Wiedziałam, że jeżeli urodzę przedwcześnie, to mimo tego, że mój szpital pozwala aby kobieta „oczekiwała na oddziale” na dziecko miesiącami, wyjdę do domu. Wyjdę, dla drugiego dziecka, dla męża i dla siebie.
Bo wiedziałam, że będąc na oddziale, czy będę tam czy będę dojeżdżać podobny czas spędzę z dzieckiem. A pobyt wielotygodniowy w szpitalu tylko popsuje moją psychikę, relacje z mężem i dzieckiem. Oczywiście, każda mama może mieć swoje zdanie… ale jako lekarz kobiet na oddziale położniczym widzę, że te które wyjdą do domu rosną w siłę. Duża część tych na oddziale, z dnia na dzień czuje się coraz gorzej. Także, jeżeli mogę Wam osobiście radzić, to nie siedźcie tygodniami w szpitalu czekając na dziecko… bo i tak z dzieckiem spędzicie podobną ilość czasu co dojeżdżając do niego z domu.
Mogłabym Wam tu kilka historii kobiet opisać, ale powiem tylko jedno.

Jak wyszłam do domu po 3 dniach od porodu i kolejnego dnia spotkałam jedną z ulubionych moich położnych, Panią Małgosię na korytarzu to powiedziała mi „Pani doktor, ale my wszystkie jesteśmy dumne, że Pani wyszła, Pani wie, że Pani z domu więcej dla niego zrobi”.

To nie jest koniec tego artykułu… ale będąc już w domu z moim kochanym wcześniakiem, więcej nie dam rady Wam dziś napisać. Także na dziś to tyle.
Jestem mamą wcześniaka i będę nią na zawsze. Czekam na ten dzień gdy mój synek nie będzie się niczym różnił od rówieśników. Wiem, że ja niestety będę się nieco różnić od ich mam, tym że moje macierzyństwo nie było szczęśliwe od początku, a takim powinno być. Powinno gdyby porodów przedwczesnych nie było. Ale są i dzięki postępowi medycyny, jesteśmy zatroskanymi, zmęczonymi i zestresowanymi…

Ale mamami – mamami małych wojowników.

288 komentarzy

  1. Czytam…. łezka w oku…. jakbym widziała siebie. Mimo że urodziłam w 40tc, to synek złapał jakaś bakterie i koniec końców też leżał w inkubatorze. Ja w jednym szpitalu. On w drugim I to jeszcze 30km dalej… Pamiętam bo takiego w samej pieluszcze, z milionem kabelkow. Co chwilę coś pikalo… bałam się to dotknąć. Nie wiedziałam czy mogę. Czy przypadkiem nie będzie mu zimno, kiedy otworzę to małe okienko… milion pytań, milion wątpliwości…. obwinianie siebie… Tak się cieszę, że to wszystko za nami. Teraz nam zostały wizyty kontrolne u specjalistów. I…. wypatruje ich końca.

  2. Jestem mamą wcześniaka mój syn dziś ma 12 lat. Wtedy nikt mi nie pomógł nie było fachowej opieki psychologa ani pomocy w sprawie laktacji. Kiedy po cesarskim cięciu przyszła do mnie pani z oddziału neonatologii i powiedziała że syn jest ciężkim stanie ale stabilnym i dodała coś po łacinie po czym oznajmiła mi że u dziecka podejrzewają Zespół Downa odwróciła się i wyszła….. koszmar ryczałam dwa dni przykuta do łóżka z drenem w brzuch. Niby wielki szpital wykwalifikowany personel ale zero odruchów ludzkich cierpiałam w samotności. Nie możność wzięcia dziecka na ręce straszne udało się dopiero po 3 tygodniach kiedy byłam w odwiedzinach u synka. Wszystko toczyło się tak szybko jak w jakimś filmie. Nie miałam możliwość zostania w szpitalu po 5 dniach wypis i do domu a syn został w szpitalu dzieliło nas 500km. Kiedy wychodziłam że szpitala usłyszałam tylko że mają nadzieję że wrócę po syna…. Dziś wiem że pewnych rzeczy nie byłam świadoma i chyba dobrze…. Po wyjściu z szpitala zaczęła się walka którą toczymy po dzisiejszy dzień…. a i jeszcze jedno nienawidzę koloru butelkowej zieleni -lamperie szpitalne na oddziale neonatologii w Szpitalu Matki Polki w Łodzi

  3. To trochę tak jakbym czytała o sobie i swoich przejściach. Inkubator, sonda, pierwsze słowa wypowiadane do córki łamiącym się głosem, aż w końcu skupiałam się na tym żeby po prostu ją przytulać, bo każda inna myśl powodowała łzy. Swój czas musiałam dzielić między starszaka, dziecko które miałam przy sobie i dziecko, które przez pierwszy miesiąc swojego życia leżało w szpitalu. Przeczytałam ten artykuł i wszystko do mnie wróciło i tak bardzo się cieszę, że mam to wszystko już za sobą. Trzymam za Was kciuki☺

  4. Pamiętam jak dziś pobyt w szpitalu po urodzeniu moich córeczek w 34 tc. Jakby mało było trudności to dodatkowo wokół sami uśmiechnięci szczęśliwi rodzice i wszyscy pytający “a gdzie Twoje?”. Słuch wyczulony na każdy najdrobniejszy dźwięk z neonatologi i strach czy alarm na aparaturze nie uruchomił się u moich kruszynek. Jeśli nie można było aktualnie wejść na oddział zawsze niepewność czy z moimi dziećmi jest ok, ciągłe drżenie serca i strach oraz życie nadzieją na ten dzień kiedy wreszcie będziemy w domu… wszyscy razem. Najgorszemu wrogowi nie życzę przechodzić przez to z czym zmagają się rodzice wcześniaków przebywających na OIOMie

  5. Nicol, moja Mama też jest wcześniakiem i jest też NAJWSPANIALSZĄ MAMĄ na całym świecie ❤ Wcześniaki to najwięksi Wojownicy!!!

  6. Czytaliśmy z mężem i oboje płakaliśmy. Nie jestem mama wcześniaka, ale mój początek macierzyństwa tez nie był szczęśliwy, mieliśmy trudny start, spędziliśmy tygodnie w szpitalu daleko od domu, poznaliśmy oiomowe dzieci i ich rodziców – tego czasu nie da się opisać. Teraz znowu jestem w ciazy i mam nadzieje, ze tym razem wszystko będzie tak jak powinno. Podziwiam Was!

  7. Nie jestem jeszcze mama, ale bardzo pragnę nią zostać w niedalekiej przyszłości. Bardzo Ci dziękuje Nicole za ten wpis i za cała Twoja ciężka prace dla nas kobiet. Na pewnie nie było to łatwe dzielić się swoimi doświadczeniami. Jednak jestem pewna ze po przeczytaniu tego artykułu u wielu kobiet, pojawiła się nadzieja i siła do walki. Życzę Ci z całego serca, aby Twoje macierzyństwo od tej pory było szczęśliwe.
    PS dobro zawsze wraca do ludzi którzy się nim kierują.

  8. Nie jestem mamą wcześniaka ale twój artykuł to kropka nad “i”. To tyle buziaki dla waszej czwórki 😍

  9. Nicola, jestem pod wrażeniem siły jaką masz Ty i wszystkie Mamy Wcześniaków. Podziwiam Was! I dziękuję za ten artykuł.

  10. Zgadzam się z artykułem w stu procentach. Jestem Mamą Natalki, która urodziła się miesiąc temu w 27tygodniu z wagą 1100gram. Laktator to mój przyjaciel, którego nienawidzę. Jednak od początku ściąganie mleka dawało mi poczucie, że chociaż coś robię dla Małej. Zakolegowałam się z Mamą Dziewczynki urodzonej w 28 tygodniu i myślę, że nikt nas nie jest w stanie zrozumieć lepiej niż my siebie nawzajem. Często inni Ludzie doprowadzają mnie do szału próbując pocieszyć i mówiąc że wszystko będzie dobrze. Najchętniej odcięłabym się od wszystkich. Jestem codziennie u Małej (w moim szpitalu nie ma szansy zostać na oddziale) dojeżdżam do Niej 50 km w jedną stronę. Na oddziale czas zmienia bieg, zamiera. Tam liczy się każdy Jej oddech, każdy mililitr mleka, a każdy gram jest wielkim sukcesem, s każdy dzień cudem. I nikt poza mamami które to przeżyły tego nie zrozumie. I wiem , że zawsze będę nadopiekuńczą Mamą wcześniaka.

  11. Poniosly mnie emocje po przeczytaniu Twojej historii. Wrocily wszystkie wspomnienia. Moje blizniaczki sa zdrowe i nie maja oznak wczesniactwa -na chwile obecna. I mam nadzieje ze juz tak zostanie.

  12. Piękny artykuł. Nie jestem mamą wcześniaka (sama jestem siedmiomiesięcznym wcześniakiem i wszystko u mnie super ;), ale jestem mamą 6-mięsięcznego chłopca z ciężko wrodzoną wadą serca, od 19 tygodnia ciąży żyłam w strachu i niepewności i też miałam pełną komodę ubranek, wózek łóżeczko, poduszkę do karmienia, w zanadrzu dobry laktator, od tamtego momentu stałam się “mamą wojowniczką” bo wiedziałam, że tylko taka może urodzić “małego wojownika” (nasz instynkt powinnien dostać nobla) od porodu nasze życie to walka, o laktację, o karmienie,o życie, znów o laktację, karmienie, przyrost wagi, o normalność, kontrole, miliony lekarzy, różni specjaliści, znów szpital i tak w kółko. Były momenty, ba do dziś są, że czuje, że mnie to przerasta i bycie ekspertem w jakiejkolwiek dziedzinie dziecięcej nie pomaga, ba nawet czasem przeszkadza. I tak, zdecydowanie nie można się na to jakkolwiek przygotować (fachowa literatura poszła w ruch jeszcze w trakcie ciąży). Jednak mimo wszystko z pełną świadomością mogę powiedzieć, że ten czas choć bardzo trudny jest najpiękniejszym w moim życiu (mój synek jest moim pierwszym dzieckiem i jest dla mnie idealny) Życzę dużo wytrwałości i siły dla Pani, maluszka i całej rodziny.

  13. Wzruszylam sie strasznie po przeczytaniu twojej historii ,sama jestem mama wczesniaka ktory ur. sie w 28 tyg z waga 750 gramow. Wciaz jest w szpitalu ale mamy nadz . ze na swieta bedzie z nami. Pomysl z czytaniem ksiazki bardzo mi sie spodobal,napewno z niego skorzystam 😉

  14. Dobrze, że jesteś i o tym piszesz 😊

  15. Dziekuje , ze to napisalas ❤Jestem Mama wczesniaka, a nawet dwojki (blizniaki ur. w 32 tyg. Waga 2kg kazdy) u nas obylo sie bez sady przy karmieniu, ale moje pierwsze 2ml pamietam do dzis i chyba nigdy nie zapomne. Podtawiam

  16. Wspomnienia wróciły. Też jestem mamą wcześniaka z 31 tc. Teraz Syn ma 4.5 roku i żadnych oznak wcześniactwa. Strach, odciąganie pokarmu, kangurowanie, niekończące się wizyty lekarskie po wyjściu ze szpitala… na szczęście to już dawno za nami. Życzę dużo siły dla Was i zdrowia dla Maluszka.

  17. Pięknie napisane, chwyta za serce i za gardło, bo oczywiście nie potrafiłam powstrzymać łez. Pozdrawiam i ściskam Was mocno 😘

  18. Wzruszyłam się … nie jestem mama wcześniaka ale obecnie jestem na stażu na noworodkach. I powiem Wam z obserwacji ze każde słowo z tego artykułu jest prawda… trudna prawda ale na dłuższa metę to buduje sile na kazdy kolejny dzień.
    A myśle ze mamy zdrowo urodzonych dzieci które w 3 dobie po porodzie słysza ze „hmmm trzeba poobserwować np żółtaczkę , może wyjdziecie jutro” to takie mamy potrafią się popłakać bo maja serdecznie dość szpitala …..

    • Ojjj zgadzam się w 100%. Właśnie przez żółtaczkę i dodatkowe badania ryczałam jak bóbr, a dziecko było zamknięte pod lampami jedynie niecałą dobę… Niesamowicie intensywne emocje, ciężko sobie wyobrazić te bardziej intensywne i przeżywane przez długi czas. Kobiety mają moc, mamy mają moc!

  19. Też jestem wcześniakiem mało tego w szpitalu przetoczyli mi gronkowca i w 1 miesiącu życia miałam 1 operacje w życiu ale Bóg chciał i żyję! To co robisz jest wsapniałe j
    I oby tak dalej!

  20. Jestem mamą dwóch wcześniaków z pierwszym spędziłam 28 dni na oddziale i gdyby nie wzajemne wsparcie z współlokatorką byłoby znacznie ciężej. Rozmowa z innym rodzicem w podobnej sytuacji to podstawa przetrwania bo niestety rodzina nie ma możliwości bycia tam z Tobą w każdej chwili. I to prawda że trzeba nauczyć się być mamą wcześniak i nawet jak już po wcześniactwie nie ma śladu Ty nadal pozostajesz mamą wcześniaka bo to zmienia wszystko. I choć przykro to mówić mamy dzieci urodzonych zdrowych w terminie nie rozumieją tego…

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*